Geïllustreerd door Azra:
bekijk haar werk
https://pin.it/697BqUTJG
Van opruimen uit frustratie naar leven in overvloed
De laatste tijd merk ik iets geks aan mezelf: ik vind opruimen leuk.
En dat is opvallend, want ik was altijd iemand die huishoudelijke taken echt als een sleur zag.
De omslag kwam eigenlijk uit frustratie.
Ik was zó klaar met dingen kwijtraken. Met dubbele producten kopen. Met nét dat ene product niet hebben op het moment dat ik het nodig had. Het voelde alsof er continu ruis in mijn hoofd zat.
Tot ik op een dag dacht: weet je wat?
In plaats van op te schrijven wat ik nodig heb, schrijf ik op wat ik héb.
Ik begon daar heel praktisch mee, vooral met eten.
En eerlijk: ik heb daardoor zóveel geld bespaard. Echt. Het duurste wat ik in die periode uitgaf was 21 euro. Niet omdat ik mezelf iets ontzegde, maar omdat ik eindelijk overzicht had.
Het interessante is: het is geen geforceerde dankbaarheidslijst.
Het is niet zo’n “kijk eens hoe dankbaar ik ben”-oefening.
Het is gewoon praktisch.
Maar ergens onderweg gebeurde er iets onverwachts.
Ik ben van nature iemand die van systemen bouwen houdt. Van kleine ecosysteempjes bedenken. En ik krijg daar energie van. Dus terwijl ik eigenlijk alleen maar iets praktisch aan het oplossen was, veranderde er iets in mijn manier van denken.
Ik begon in overvloed te denken.
Ik voelde me rijker. Niet per se financieel — maar mentaal. Innerlijk. Alsof er ruimte ontstond. Alsof ik leefde vanuit: ik heb genoeg. Misschien zelfs: ik heb meer dan genoeg.
En het gekke is: dat was helemaal niet mijn bedoeling.
Ik was niet bezig met zelfontwikkeling.
Ik was niet bezig met mindset.
Ik was gewoon ergens klaar mee.
En toch ontstond er iets moois.
Soms denken we dat verandering altijd diep, zwaar of spiritueel moet zijn.
Maar soms begint het gewoon met:
Ik ben hier klaar mee. Ik ga het anders doen.
En soms ontstaat daar, bijna per ongeluk, iets dat je leven lichter maakt.
Bevrijdingsdag en de last van oordeel”
Op Bevrijdingsdag voel ik geen eenvoudige opluchting. Ik voel verdriet.
Niet omdat ik ondankbaar ben dat we in vrijheid leven, maar omdat die dag mij steeds weer laat zien hoe complex menselijk gedrag is onder druk.
Ik ben mezelf daarin tegengekomen. Momenten waarop ik iets moest doen, waarop er spanning in mijn lichaam zat en ik alleen nog maar ruimte zocht om te ademen. Niet vanuit helderheid, maar vanuit overbelasting. En ik weet hoe snel dat soort momenten je keuzes beïnvloeden.
Dat is geen excuus. Het is een realiteit van het lichaam. En soms wringt het dat die realiteit in morele gesprekken nauwelijks ruimte krijgt, terwijl we wel mensen volledig kunnen beoordelen op basis van hun gedrag.
Juist daarom raakt het me hoe snel we mensen reduceren tot hun daden, zonder ruimte te laten voor de omstandigheden waaruit die daden ontstaan. Alsof iedereen dezelfde innerlijke draagkracht heeft. Alsof gedrag losstaat van stress, angst of overleving.
Ik kan me niet goed voorstellen hoe het is om definitief beoordeeld of gestraft te worden voor keuzes die gemaakt zijn in omstandigheden die je nauwelijks kunt dragen. In situaties waarin het zenuwstelsel sneller reageert dan het morele oordeel kan bijhouden.
Voor mij gaat dit niet over het goedpraten van gedrag. Het gaat over het weigeren om mensen te reduceren tot één moment.
Want zodra we dat doen, verliezen we iets essentieels: het vermogen om menselijkheid te blijven zien, zelfs in moeilijke verhalen.
Mocht een naam of toeschrijving bij de tekening onder een foto niet helemaal kloppen, voel je vrij om mij hierover te mailen.